Strona główna / Badania naukowe / Badania wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych w szpitalu o wysokim stopniu zabezpieczenia – tłumaczenie badania (Ho i in., 2013)
Badania wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych w szpitalu o wysokim stopniu zabezpieczenia – tłumaczenie badania (Ho i in., 2013)
Pełne tłumaczenie na język polski artykułu: Polygraph testing of sex offenders in a high secure hospital
Autorzy: David K. Ho, Nikki Collins, Morris Vinestock, Mrigendra Das (Broadmoor Hospital, Crowthorne, Wielka Brytania)
Rok: 2013
Czasopismo: The Psychiatrist, 37(4), 141–143
DOI: 10.1192/pb.bp.112.038463
Licencja: Copyright © Royal College of Psychiatrists, 2013. Artykuł udostępniony w otwartym dostępie na warunkach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 (CC BY 4.0) – https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.pl.
Tłumaczenie: Adam Rangotis. Tłumaczenie nie zostało zatwierdzone przez autorów; autorzy ani wydawca nie popierają Instytutu ani jego usług. Wprowadzone zmiany: przekład na język polski; podział na akapity, śródtytuły i wyróżnienia redakcyjne IBW.
Streszczenie IBW
(Opracowanie własne Instytutu Badań Wariograficznych – nie jest częścią oryginalnego artykułu.)
Artykuł jest krótkim, retrospektywnym opisem dwóch przypadków klinicznych pacjentów szpitala psychiatrycznego o wysokim stopniu zabezpieczenia, u których zastosowano badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu (PCSOT) w formie badania ujawnienia historii seksualnej. Autorzy opisują, że w obu przypadkach badanie wiązało się z nowymi ujawnieniami dotyczącymi historii seksualnej pacjentów, które włączono do planów terapii i zarządzania ryzykiem, a u jednego z pacjentów wykorzystano je także do monitorowania efektów leczenia antylibidinalnego.
Jest to opis dwóch przypadków, a nie badanie kontrolowane – nie pozwala on na uogólnienia ani na ocenę trafności samego badania wariograficznego. Autorzy sami wskazują na kontrowersje wokół wariografu oraz na potrzebę dalszych badań w populacjach osób z zaburzeniami psychicznymi, z uwzględnieniem kwestii etycznych (zgoda, badania obowiązkowe, postępowanie z informacjami potencjalnie obciążającymi).
Najważniejsze tezy
- Artykuł opisuje dwa przypadki pacjentów szpitala psychiatrycznego o wysokim stopniu zabezpieczenia, u których przeprowadzono badanie wariograficzne (poligraficzne) w formule PCSOT – jako badanie ujawnienia historii seksualnej.
- W obu przypadkach badanie wiązało się z nowymi ujawnieniami, które włączono do programów terapii i planów zarządzania ryzykiem.
- U jednego z pacjentów ponowne badanie po 6 miesiącach posłużyło do monitorowania efektów leczenia antylibidinalnego.
- Zastosowano technikę pytań porównawczych (CQT); pacjenci zostali ocenieni pod kątem zdolności do podjęcia świadomej decyzji i wyrazili zgodę na procedurę.
- Według autorów badanie może sprzyjać szczerszemu udziałowi w terapii i ułatwiać przenoszenie pacjentów do placówek o niższym stopniu zabezpieczenia.
- Jest to opis dwóch przypadków, a nie badanie kontrolowane – autorzy sami wskazują na kontrowersje i potrzebę dalszych badań z uwzględnieniem kwestii etycznych.
Abstrakt
Cele i metoda
Celem pracy jest zilustrowanie klinicznych korzyści z badań wariograficznych u sprawców przestępstw seksualnych z zaburzeniami psychicznymi, przebywających w szpitalu psychiatrycznym o wysokim stopniu zabezpieczenia. Jest to retrospektywny przegląd dokumentacji medycznej dwóch pacjentów oraz wywiadów z klinicystami. Badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu (PSCOT) [Przyp. tłum.: w oryginalnym abstrakcie skrót zapisano jako „PSCOT”; w tekście głównym używany jest skrót PCSOT] zastosowano, aby pomóc tym pacjentom w ujawnieniu informacji dotyczących ich historii seksualnej oraz wesprzeć ich leczenie.
Wyniki
Badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu doprowadziło do nowych ujawnień dotyczących historii seksualnej pacjentów i wspomogło postęp ich leczenia w kierunku przeniesienia do placówek o niższym stopniu zabezpieczenia. Nowe informacje włączono do programów terapeutycznych pacjentów i planów zarządzania ryzykiem. Badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu sprzyjało również bardziej szczeremu i efektywnemu udziałowi w programach terapii dla sprawców przestępstw seksualnych oraz umożliwiło ocenę leczenia antylibidinalnego.
Implikacje kliniczne
Badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu powinno być szerzej rozważane u sprawców przestępstw seksualnych z zaburzeniami psychicznymi, których leczenie okazało się trudne, ponieważ może ono wspomagać postępowanie z nimi i ich przenoszenie do placówek o niższym stopniu zabezpieczenia.
Wprowadzenie
[Przyp. tłum.: w oryginale wstęp nie ma nagłówka; nagłówek dodano dla przejrzystości.]
Współczesny wariograf był wykorzystywany przede wszystkim do wykrywania nieszczerości poprzez identyfikowanie zmian parametrów fizjologicznych (np. oddychania, tętna), wywoływanych przez „reakcję stresową” na określone pytania. Związek ten jest znany od setek lat i jest obecny zarówno w literaturze historycznej, jak i w beletrystyce.1–3 Badania wariograficzne są również coraz częściej uznawane za użyteczne narzędzie wspomagające ujawnienia u sprawców przestępstw seksualnych.4–7 Technika ta znana jest jako badanie wariograficzne sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu (PCSOT, ang. post-conviction sex offender testing).
Niedawny przegląd na dużą skalę, przeprowadzony przez brytyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości,4 wykazał, że badania wariograficzne zwiększały szanse, że sprawcy przestępstw seksualnych ujawnią informacje – czyli dokonają ujawnień istotnych klinicznie – co z kolei wspomagało postępowanie z nimi, nadzór, terapię i ocenę ryzyka.
Niniejszy raport ma na celu zilustrowanie klinicznych korzyści z badań wariograficznych u sprawców przestępstw seksualnych z zaburzeniami psychicznymi. Przedstawia historię dwóch pacjentów szpitala psychiatrycznego o wysokim stopniu zabezpieczenia, których leczenie było w przeszłości trudne. Stwarzali oni również istotne ryzyko poważnego powrotu do przestępstw seksualnych wobec społeczeństwa, co utrudniało ich przenoszenie do placówek o niższym stopniu zabezpieczenia. Zostali oni przebadani z zastosowaniem PCSOT, aby pomóc im w dokonaniu ujawnień dotyczących ich historii seksualnej oraz wesprzeć ich leczenie i postępowanie z nimi w placówkach psychiatrycznych o niższym stopniu zabezpieczenia.
Metoda
Przedstawiamy dwa przypadki, w których zastosowano badanie wariograficzne. W obu przypadkach pacjenci mieli bogatą historię przestępstw seksualnych i byli leczeni w szpitalu psychiatrycznym o wysokim stopniu zabezpieczenia. Zostali oni ocenieni przez swojego lekarza prowadzącego (konsultanta psychiatrę), który stwierdził, że są zdolni do podjęcia świadomej decyzji; pacjenci wyrazili zgodę na procedurę. Przed badaniem pacjenci otrzymali jasne i szczegółowe informacje na temat PCSOT.
W przypadku ujawnień potencjalnie obciążających stosowano standardową szpitalną procedurę postępowania z ujawnieniami, zgodnie z którą wszelkie istotne informacje przekazywano zespołowi klinicznemu, a odpowiednie organy były powiadamiane, jeśli uznano to za właściwe. Stanowiło to część formularza zgody.
Dokumentację przypadków i wyniki badań wariograficznych przeanalizowano retrospektywnie. Postępy pacjentów omówiono również z właściwymi zespołami klinicznymi. Gromadzenie danych i ich raportowanie zostało zanonimizowane w celu zachowania poufności danych pacjentów.
Procedura badania wariograficznego
W badaniach wariograficznych zastosowano technikę pytań porównawczych (CQT). Jest to technika najlepiej przebadana w kontekście badań sprawców przestępstw seksualnych po skazaniu. Obejmuje ona trzy rodzaje pytań: pytania relewantne (krytyczne), dotyczące kwestii istotnych klinicznie; pytania nierelewantne (neutralne), dotyczące innych kwestii; oraz pytania porównawcze, mające skłonić badanego do skłamania, a tym samym wywołać reakcje pobudzenia autonomicznego, takie jak przyspieszenie oddechu i tętna, wskazujące na nieszczerość.
Konkretnym zastosowanym rodzajem PCSOT było badanie ujawnienia historii seksualnej (ang. sexual history disclosure examination), którego celem jest zebranie i weryfikacja informacji o całej historii seksualnej danej osoby. Badanie składa się z czterech kluczowych elementów.8 Pierwszym jest wywiad przedtestowy, skoncentrowany na szczegółowym omówieniu historii seksualnej badanego oraz na sformułowaniu i omówieniu pytań testowych. W tej fazie badany jest poinstruowany, aby celowo skłamać, tak aby zapoznał się z działaniem urządzenia i aby ustalić poziom wyjściowy jego reakcji fizjologicznych.
Drugim elementem jest właściwy test wariograficzny, obejmujący około 10–12 pytań (z których 4 dotyczą przedmiotu badania), z których każde zadaje się 3–5 razy. Trzecim elementem jest szczegółowa ocena (punktacja) zapisów, po której następuje wywiad potestowy, służący przekazaniu wyników i wyjaśnieniu wszelkich pozostałych kwestii.
Urządzeniem stosowanym do pomiaru reakcji fizjologicznych pacjentów był aparat Lafayette LX4000, rejestrujący aktywność serca, reakcję skórno-galwaniczną i oddychanie. Ponadto czujnik ruchu w postaci podkładki na krześle badanego rejestrował wszelkie ruchy (w celu wykrycia ewentualnego stosowania przeciwdziałań).
Wyniki
Przypadek 1: pacjent A
Pacjent A ma za sobą 20-letnią historię pobytu w zabezpieczonych szpitalach psychiatrycznych, w tym 10 lat w placówce o wysokim stopniu zabezpieczenia. Rozpoznano u niego dyssocjalne zaburzenie osobowości; był skazany za powtarzające się napaści seksualne na dzieci. Jego czynem indeksowym [Przyp. tłum.: ang. index offence – czyn, w związku z którym pacjent został umieszczony w obecnej placówce] była nieobyczajna napaść (ang. indecent assault) na dziecko, której dopuścił się podczas próbnego urlopu, w drodze na zajęcia środowiskowej grupy terapeutycznej dla sprawców przestępstw seksualnych.
W czasie pobytu w szpitalu pacjent A ukończył różne indywidualne i grupowe terapie psychologiczne oraz 18-miesięczny program terapii dla sprawców przestępstw seksualnych. Badanie wariograficzne przeprowadzono wtedy, gdy rozważano przeniesienie pacjenta do szpitala o średnim stopniu zabezpieczenia. Jego celem było ustalenie historii seksualnej pacjenta i jego aktualnych wyjściowych zachowań seksualnych, aby wesprzeć jego rehabilitację w nowym miejscu. W szczególności badanie miało ustalić, czy pacjent miał jakiekolwiek niewłaściwe fantazje seksualne dotyczące dzieci lub czy masturbował się przy wizerunkach dzieci.
Wyniki badania wskazały na nieszczerość w obszarach utrzymujących się fantazji oraz masturbacji przy wizerunkach dzieci. Uzyskano także dalsze istotne ujawnienia dotyczące jego profilu ryzyka. Obejmowały one dawne praktyki „krążenia” (ang. cruising) – wyszukiwania dzieci w miejscach, w których są one bezbronne, takich jak szkoły – masturbację na placach zabaw dla dzieci oraz podglądactwo w środowisku. Pacjent ujawnił również inne przekonania świadczące o jego dewiacji seksualnej; stwierdził na przykład, że „wszystko, co jest mniej niż stosunkiem z penetracją, jest w porządku i nie trzeba było na to zgody”.
Informacje ujawnione podczas badania wariograficznego pozwoliły na bardziej ukierunkowaną indywidualną terapię psychologiczną oraz na ogólną kliniczną ocenę zmiany jego negatywnych postaw. Włączono je również do jego oceny ryzyka HCR-20, co umożliwiło przyjmującemu oddziałowi o średnim stopniu zabezpieczenia właściwe zarządzanie tym ryzykiem. Po tym pierwszym badaniu pacjent A był leczony tryptoreliną – lekiem antylibidinalnym. Późniejsze monitorowanie jego wyjściowych zachowań seksualnych za pomocą PCSOT po 6 miesiącach wykazało znacznie mniejszą nieszczerość. Pacjentowi A przyznano obecnie próbny urlop na oddział psychiatryczny o średnim stopniu zabezpieczenia.
Przypadek 2: pacjent B
Pacjent B ma w wywiadzie dyssocjalne i borderline zaburzenie osobowości z cechami psychopatii. Był skazany za wielokrotne podpalenia, a jego czyn indeksowy obejmował podpalenie mienia połączone z towarzyszącym mu zaspokajaniem seksualnym. Twierdził, że jako nastolatek otrzymał od policji pouczenie (ang. caution) za dokonanie napaści seksualnych na dzieci, jednak nie został skazany za żadne przestępstwo seksualne, w związku z czym nie kwalifikował się do formalnej terapii dla sprawców przestępstw seksualnych.
Postępowanie z nim dodatkowo komplikowało jego często niespójne relacjonowanie własnej historii seksualnej, fantazji i przekonań. Przykładowo, pacjent B podał, że był ofiarą wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie, jednak po pewnym czasie wycofał to oświadczenie. Zlecono badanie wariograficzne w celu wyjaśnienia jego historii seksualnej, zbadania ujawnień dotyczących zgłaszanych przez niego napaści seksualnych oraz określenia przyszłych zagrożeń.
Badanie wykazało nieszczerość w obszarze kontaktów seksualnych z dziećmi. Pacjent ujawnił, że przed czynem indeksowym miał kontakt seksualny ze swoim rodzeństwem. Było to istotne, ponieważ wcześniej zaprzeczał jakimkolwiek kontaktom seksualnym z rodzeństwem w tym okresie. Pacjent B ujawnił również, że jako nastolatek miał niewłaściwy kontakt z niemowlęciem płci żeńskiej.
W tym przypadku proces badania wariograficznego odegrał zasadniczą rolę w doprowadzeniu do ujawnienia informacji dotyczących ważnych kwestii, którym pacjent wcześniej zaprzeczał. Dodatkowe ujawnienie potencjalnego zagrożenia dla dzieci i członków rodziny stanowi kluczowy czynnik, który należy uwzględnić przy planowaniu nadzoru nad nim w środowisku (np. w ramach Wieloinstytucjonalnych Ustaleń dotyczących Ochrony Społeczeństwa – MAPPA, ang. Multi-Agency Public Protection Arrangements – oraz przez służby kuratorskie). Po badaniu przyjmujący oddział o średnim stopniu zabezpieczenia poczuł się pewniej w zarządzaniu tymi znanymi zagrożeniami i pacjent został tam skierowany.
Dyskusja
Według naszej wiedzy jest to pierwszy raport na temat stosowania PCSOT w psychiatrycznych placówkach o wysokim stopniu zabezpieczenia. Stwierdzamy, że w obu opisanych przypadkach badania doprowadziły do nowych ujawnień dotyczących historii seksualnej pacjentów, co z kolei przyczyniło się do wzmocnienia ich rehabilitacji (poprzez ukierunkowane terapie psychologiczne lub leczenie farmakologiczne) i postępowania z nimi w placówkach o średnim stopniu zabezpieczenia.
Wykazano, że badanie wariograficzne w ramach PCSOT przynosi szczególne korzyści w identyfikowaniu wcześniej nieznanych wzorców ryzyka. Znajduje to również potwierdzenie w literaturze. Przykładowo, English i wsp.9 opisali badanie 232 dorosłych sprawców przestępstw seksualnych przebywających w społeczności, w którym PCSOT stosowano jako uzupełnienie nadzoru. Stwierdzili oni, że badania wariograficzne dostarczały informacji o dodatkowych kategoriach ofiar, które były zagrożone, ujawniały nowe przestępstwa i wykrywały dewiacyjne zachowania wysokiego ryzyka. Istotne jest, że PCSOT może potencjalnie identyfikować takie „krzyżowe” (ang. crossover) wzorce przestępczości seksualnej, na przykład w odniesieniu do płci lub wieku ofiar, o których wiadomo, że są rozpowszechnione wśród skazanych dorosłych sprawców przestępstw seksualnych.1
Wszelkie negatywne postawy lub zachowania dewiacyjne wykryte w ramach PCSOT mogą również służyć jako wskaźniki zmiany w trakcie terapii psychologicznej oraz w ocenie wpływu leczenia farmakologicznego. Te same wskaźniki mogą być monitorowane i nadzorowane w miarę przechodzenia pacjenta do środowiska o niższym stopniu zabezpieczenia, a ostatecznie do społeczności, co ilustruje przypadek pacjenta A.
Szczerszy udział w terapii
Kolejną korzyścią z PCSOT jest to, że sprzyja ono bardziej szczeremu udziałowi w terapiach opartych na oddziaływaniach psychologicznych. Obecnie większość programów leczenia sprawców przestępstw seksualnych ma charakter psychospołeczny, w tym program terapii dla sprawców przestępstw seksualnych (ang. sex offender treatment programme), który jest standardowym leczeniem w Anglii i Walii.10,11 Brakuje jednak obecnie dowodów na jego skuteczność w ograniczaniu recydywy seksualnej, a jedną z możliwych przyczyn może być niechęć uczestników do ujawniania ukrytych wzorców myślenia i do zmiany zachowań dewiacyjnych.11 Sprawcy mogą ukończyć tę terapię bez rzeczywistego zaangażowania, zwłaszcza jeśli leczenie zostało im narzucone w ramach wymiaru sprawiedliwości lub systemu opieki zdrowotnej.
Jeżeli jednak pacjenci są zachęcani do ujawnienia wcześniej ukrywanych informacji za pomocą PCSOT, jak w przypadku pacjenta B, terapie psychologiczne mogą być lepiej ukierunkowane na konkretne zachowania.
Ponadto, po ujawnieniu tych informacji sprawca może czuć, że „nie ma już nic do stracenia”, co stanowi psychiczny bodziec do odejścia od ukrywania tych pragnień i zachęca go do bardziej szczerej pracy w ramach programu terapii.
Kontrowersje i potrzeba dalszych badań
Badania wariograficzne budzą kontrowersje od samego początku, a ich stosowanie w ramach PCSOT również spotyka się z pewnym sceptycyzmem. Kluczowe zarzuty wobec badań wariograficznych dotyczą dokładności i trafności tego narzędzia oraz niestandaryzowanych procedur badania lub metod zadawania pytań stosowanych podczas badania.12,13 Jednakże amerykańska Narodowa Akademia Nauk określa dokładność tego badania na 80–90% i stwierdza, że „badania wariograficzne pozwalają odróżnić kłamstwo od mówienia prawdy z częstością znacznie wyższą niż przypadek, choć daleką od doskonałości”.14 Rośnie także baza dowodów potwierdzających wartość tego badania we wspomaganiu ujawnień.4–6,15 Choć wcześniejsze badania koncentrowały się głównie na uczestnikach dobrowolnych, stanowiących niewielką próbę osób o szczególnie wysokiej motywacji, nowsze publikacje wykazały pozytywne efekty obowiązkowych badań sprawców przestępstw seksualnych.4,16 Potrzebne są dalsze badania, aby ustalić wpływ badania wariograficznego w populacjach osób z zaburzeniami psychicznymi. Muszą one uwzględniać złożone kwestie etyczne dotyczące obowiązkowego badania pacjentów, ich zdolności do wyrażenia zgody oraz tego, co dzieje się z informacjami potencjalnie obciążającymi.
Badania wariograficzne budzą kontrowersje od samego początku, a ich stosowanie w ramach PCSOT również spotyka się z pewnym sceptycyzmem.Ho i in., 2013
Przywołany raport amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk (2003) opierał swoje oszacowania głównie na badaniach dotyczących konkretnych zdarzeń. Trafność badań wariograficznych o charakterze przesiewowym i okresowym, do których należą badania w ramach PCSOT, jest trudniejsza do oszacowania, a ich wartość ocenia się przede wszystkim przez pryzmat uzyskiwanych ujawnień.
Użyteczność badań wariograficznych
Przedstawione w niniejszej pracy opisy przypadków wpisują się w rosnący zbiór dowodów na to, że PCSOT wspomaga dokonywanie ujawnień istotnych klinicznie. W tych przykładach badania pomogły zidentyfikować wcześniej nieznane ujawnienia dotyczące dewiacyjnych wzorców myślenia i dawnych przestępstw seksualnych, a te nowe informacje zostały włączone do programów terapeutycznych pacjentów i planów zarządzania ryzykiem. Zastosowanie badania sprzyjało bardziej szczeremu i efektywnemu udziałowi w terapii, co jest niezbędne w programach terapii dla sprawców przestępstw seksualnych. W przypadku pacjenta A informacje zebrane w ramach PCSOT pomogły również wypracować wyjściowe rozumienie jego zachowań, pozwalające monitorować skuteczność leczenia antylibidinalnego.
Rekomendujemy szersze rozważenie zastosowania PCSOT u pacjentów, których leczenie okazało się trudne, ponieważ wykazano, że wspomaga ono postępowanie z nimi i ich przenoszenie do placówek o niższym stopniu zabezpieczenia.
Deklaracja konfliktu interesów
Brak.
Bibliografia
[Przyp. tłum.: bibliografia w brzmieniu oryginalnym.]
- Grubin, D, Madsen, L. Lie detection and the polygraph: a historical review. Br J Forensic Psychiatry Psychol 2005; 16: 357–69.
- Segrave, K. Lie Detectors: A Social History. McFarland and Company, 2004.
- Sullivan, E. The Concise Book of Lying. Picador, 2001.
- Gannon, TA, Wood, J, Pina, A, Vasquez, E, Fraser, I. The Evaluation of the Mandatory Polygraph Pilot (Ministry of Justice Research Series 14/12). Ministry of Justice, 2012.
- English, K, Pullen, S, Jones, L. Managing Adult Sex Offenders on Probation and Parole: A Containment Approach. American Probation and Parole Association, 1996.
- Grubin, D. The case for polygraph testing of sex offenders. Legal Criminol Psychol 2008; 13: 177–89.
- Wilcox, DT. Application of the clinical polygraph examination to the assessment, treatment and monitoring of sex offenders. J Sex Aggression 2000; 5: 134–52.
- Kleiner, M. Handbook of Polygraph Testing. Academic Press, 2002.
- English, K, Jones, L, Pasini-Hill, D, Patrick, D, Cooley-Towell, S. The Value of Polygraph Testing in Sex Offender Management (Research Report Submitted to the National Institute of Justice). Colorado Department of Public Safety, Division of Criminal Justice, Office of Research and Statistics, 2000.
- Hanson, RK, Gordon, A, Harris, AJR, Marques, JK, Murphy, W, Quinsey, VL, et al. First report of the collaborative outcome data project on the effectiveness of treatment for sex offenders. Sex Abuse 2002; 14: 169–94.
- Ho, DK, Ross, CC. Cognitive behavioural therapy for sex offenders. Too good to be true? Crim Behav Ment Health 2012; 22: 1–6. doi: 10.1002/cbm.1818
- Ben-Shakhar, G. The case against the use of polygraph examinations to monitor postconviction sex offenders. Legal Criminol Psychol 2008; 13: 191–207.
- Meijer, EH, Verschuere, B, Merckelbach, HLGJ, Crombez, G. Sex offender management using the polygraph: a critical review. Int J Law Psychiatry 2008; 31: 423–9.
- National Research Council. The Polygraph and Lie Detection. National Academic Press, 2003.
- Grubin, D. The potential use of polygraphy in forensic psychiatry. Crim Behav Ment Health 2002; 12: S45–53.
- Grubin, D, Madsen, L, Parsons, S, Sosnowski, D, Warberg, B. A prospective study of the impact of polygraphy on high-risk behaviors in adult sex offenders. Sex Abuse 2004; 16: 209–22.